vrijdag 3 augustus 2012

Eenzaamheid is een oude vrouw


Eenzaamheid is de oude vrouw voor het raam.

Ze zit voor het raam omdat het buiten sneeuwt en ze zich herinnert dat mensen kunnen vallen op gladde stoepen en stoepen glad kunnen zijn door sneeuw. In haar hoofd is ze al tientallen malen gevallen. In haar hoofd weet ze dat haar lichaam broos is en haar lichaam is belangrijk. Haar lichaam is het enige levende wezen dat zich nog aan deze kant van het raam bevindt, dus moet het gekoesterd en getroost worden door zichzelf.

Ze eet koekjes en drinkt thee en stelt zich daarbij de conversaties voor, maar dat gaat steeds moeizamer. Het gesprek dat ze voor zich uit murmelt is het oude gesprek dat ze zoveel jaar terug ook al voor zichzelf voerde, hoewel deze versie meer uitgebuit, spectaculairder en tegelijkertijd minder spannend is. Ze weet hoe het afloopt. Ze weet dat ze in dit gesprek niet struikelt. Ze eet het laatste koekje en vergeet te vragen of er nog iemand anders die had gewild. Bovendien was dat toch niet nodig geweest.